7. Karciana podróż

Następnego dnia próbowałam zasnąć, a gdy już mi się prawie udało, „ktoś” bezczelnie mnie obudził

-Shi~chan-ech czego on ode mnie chce ?

-Izaya~kun jest środek nocy. Czy tobie się popierdoliły pory dnia ?!-warknęłam, zakrywając się kołdrą do końca.

-Mari~chan jest już 6 nad ranem~! Po za tym za godzinę masz samolot-zawołał, ale ja go nie słuchałam i jedyne co zrobiłam to zakryłam się szczelniej kołdrą. Znowu mi zimno, czy wszędzie do jasnej cholery musi być ten cholerny chłód ?!

-Wstawaj~tym razem, oprócz krzyków, postanowił jeszcze wyrywać mi kołdrę. Trochę się z tym namęczył, gdyż ja naprawdę nie zamierzam jej puścić. Przywiązałam się do niej i to dosłownie. Przez niego zaplątałam się w materiał. Świetny początek dnia, nie ? Jak ja mam niby „pracować” skoro znowu jestem wyziębiona i jeszcze bardziej zmęczona ?! Ale przede wszystkim, poirytowana.

-Maja wynagrodzisz mi te wszystkie stracone godziny snu-warknęłam pod nosem, po czym dałam za wygraną, gdyż udało mi się wyplątać z cieplutkiego materiału.

Wczoraj zapomniałam spytać czy mam jakieś ciuchy na zmianę, bo Derksen jakoś nie palił się to pakowania, albo raczej do czekania, aż się spakuje.

A wczoraj byłam zbyt zmęczona by się przebrać.

-Masz pożyczyć jakieś ubrania?-jęknęłam zawstydzona jak i zażenowana, tym co robię. Od kiedy ja jestem zadana na czyjąś łaskę..? A no tak zapomniałam, od kiedy bezczelnie pojawiłam się na tym świecie.

-Oczywiście, pomyślałem o tym, jednak będą na ciebie chyba trochę przyduże~ Wydawało mi się, że…-w tym momencie rzuciłam mu w twarz poduszką by się uciszył, a sama podeszłam do jakiejś szafy, sprawdzając czy może tam są jakieś ubrania i były. Ku mojemu zadowoleniu, były jakieś czarne jeansy i z pewnością przyduża na mnie bluza. Od razu wzięłam to co na początku zauważyłam. Mi tam wszystko jedno, chodzi o to by było wygodne i przyduże.

Rozejrzałam się po pokoju. Na jakimś fotelu (ku mojemu utrapieniu w tej chwili) siedział Izaya, czytając coś na komórce.

Westchnęłam i weszłam do łazienki, a przynajmniej tak mi się wydaje , że jest to łazienka, albo naprawdę mam halucynacje.

*

-Powodzenia Shi~chan. Masz wszystko spakowane, począwszy od sprzętu kończywszy na ubraniach i przyborach toaletowych. Najpierw polecisz do Chin, a później zawiadomisz mnie czy udało się pozbyć „intruza”, później masz zaplanowany lot do Tokio, a w dalszych planach chcę byś przekazała tą wiadomość-w tym momencie otrzymałam małą kopertę, ładnie zapieczętowaną i podpisaną kaligraficznym pismem japońskim. –Powodzenia i jeszcze bym zapomniał, trzymaj~!-rzucił mi jeszcze telefon komórkowy po czym, gdzieś sobie poszedł, a ja weszłam do „swojego” środku transportu i doznałam szoku, widząc Hotaru.

-Co ty u kurwa robisz ?!-wydarłam się na całe gardło, patrząc na niego jak na idiotę. Ten tylko siedział sobie za sterami i nic nie robił z zaistniałej sytuacji.

-Miłe powitanie Mari, nie ma co-mruknął.

-Tłumacz co Ty tu do cholery robisz ?!-warknęłam, zaciskając dłonie w pięści.

-Maja kazała mi Cię przypilnować-jęknął, za co oberwał ode mnie w łeb.

-Chyba na odwrót-zobaczyłam za sobą jakiegoś blondyna. Kto się tu jeszcze zjawi ?!

-Ohayo Michał!-zawołał niebieskowłosy, po czym próbował zwiać.

-Może mi ktoś wytłumaczyć, co tu się wyprawia ?!-wrzasnęłam, a Michał pokręcił tylko głową z politowaniem.

-Maja i Izaya prosili mnie bym Cię przetransportował do Chin, a on-tu wskazał na Hotaru-Siedzi tu po części w ramach tak jakby „kary”.-odpowiedział.

-Fajnie, że przebywanie w moim towarzystwie to kara-fuknęłam, siadając na podłodze.-Kiedy ruszamy ?

-Już?-odpowiedział blondyn, pytaniem retorycznym. On w ogóle potrafi prowadzić samolot ? Zaraz się chyba przekonamy.

Zamknęłam oczy oczekując na śmierć. Nawet nie tak źle. Katastrofa lotnicza, która powstała na wskutek nieumiejętnego prowadzenia pojazdu przez pilota. Do tragedii doszło już przy starcie~

Czekałam teraz grzecznie na hasło „Ewakuacja”, ale nic takiego się nie stało.

Obok mnie siedział zadufany Phantomhive. Wyglądał na załamanego.

-Coś zrobił, że ponosisz tak wielką i okrutną karę ?-spytałam z przekąsem.

-Nic….-zaczął wymijająco.

-Próbowałeś kogoś lub coś zgwałcić ?-tak wiem, to jakże mądre pytanie nie mogło nie paść przy tej skromnej intelektualnie dyskusji.

-Ty myślisz, że ja lepszych rzeczy do roboty nie mam ?!

-Yyyy pomyślmy…. Nie ?-znowu wyniknie z tego kłótnia, jakoś mi to wisi i powiewa szczerze powiedziawszy~

-Chciałem tylko przytulić jedną z pokojówek-fuknął, na co zaliczyłam spotkanie drugiego stopnia z podłogą.

-Hotaru~kun jest różnica między tuleniem, a molestowaniem seksualnym -westchnął Michał, nie ukrywając swojej bez aprobaty i politowania, jednak wciąż się uśmiechał.

-Gdybyś nie był tak „kobiecy” pewnie nadawał byś się na alfonsa~stawierdziłam, udając zamyślenie. Tak nie mogłam się powstrzymać. Gdyby nie Michał, pewnie miniony wcześniej osobnik rzuciłby się na mnie~

-Możecie zająć się sobą, ale w bardziej cywylizowany sposób?!-warknął lekko zdenerwowany „pilot” tej kupy złomu.

-Z nim, to trochę trudne…-westchnęłam „załamana”.

-Chyba z tobą Mariś! A tak po za tym to kiedy będziemy na miejscu ?

-Niedługo Hotaru!

*

I tak właśnie skończyły się nasze kłótnie, a przerodziły się w zaciętą grę karcianą, a dokładniej Makao. Oczywiście zasady dawno wyjaśnione.

-Żądam dwójek-oznajmił.

-Chciałbyś, nadal nie rozumiesz zasad ?!

-Właśnie, że rozumiem!

-Tak na pewno, a ja jestem motylem i latam-warknęłam.

-Jak sobie przyczepisz skrzydła, to może…-przewróciłam tylko oczyma na to idiotyczne wręcz stwierdzenie.

Położyłam dwójkę trefl i tym samym skończyły mi się karty.

-Makao-krzyknęłam-I po Makale-dodałam uśmiechając się triumfalnie.

-Oszukiwałaś!-stwierdził, krzyżując ręce na poziomie klatki piersiowej i nadął policzki.

-Nie, wcale nie-odpowiedziałam zresztą całkiem szczerze.

-Każdy tak mówi…

-Nie każdy-mruknęłam-Nie cytuj starych komunałów-dodałam, tasując talię. Niestety wszystko wypadło mi z rąk, przez turbulencje.

-Michał~san kiedy będziemy?-zapytałam zdenerwowana. Kręciło mi się przez to cholerstwo w głowie, z czego Hotaru był niezwykle zadowolony i wręcz bawił go ten widok, dopóki sam nie wylądował na ziemi.

-Nie ma się z czego śmiać-warknęłam.

-Trochę pozytywnych emocji~

-Póki co nie są negatywne-szepnęłam. Obraz mi się mazał, po czym upadłam na ziemię uderzając o podłogę głową, ale powiem iż nie bolało. Jedyne odczucia jakie miałam to najpierw przeraźliwy chłód, a później ciepło…

-Mari wszystko w porządku?!-czy ten kretyn nie może być cicho ?!

-Nie, zamieniłam się ciałem z moim klonem, który ma Cię unicestwić, za brak kultury i przyzwoitości !

-Możecie się zamknąć?! Bo mam wrażenie jakbym przebywał z przedszkolakami co dopiero z piaskownicy wyszły! Zaraz dolatujemy, więc się uspokójcie!-krzyknął chyba wyprowadzony z równowagi blondyn.

 My przecież jesteśmy spokojnie, że nie ma co…

-A kiedy dokładnie będziemy ?-spytałam z nadzieją w głosie.

-Dokładniej ? Już. 

****

No napisałam "coś" .____. niestety brak weny doskwiera~ przykro mi ;_;